De mensen van het dorp Downstream leefden vredig aan een lange wilde rivier. Sinds enkele jaren zien de dorpelingen dat er in de rivier steeds meer mensen in nood langsdrijven, waarvan ook sommigen verdrinken. “Dit kunnen we niet meer laten gebeuren”, zeiden ze en vastberaden hebben de mensen van Downstream teams en procedures opgezet, om deze mensen te spotten en daarmee op tijd te redden. Sommigen zijn trost op hoe spartaans de procedures zijn om de reddingsoperaties te managen.
Soms zou het uren duren om 10 mensen uit de rivier te halen en zelfs dan zouden er maar een paar overleven. Hoewel het aantal slachtoffers in de rivier de afgelopen jaren enorm is toegenomen, hebben de goede mensen van Downstream bewonderingswaardig gereageerd op de uitdaging. Hun reddingsystematiek is duidelijk ongeëvenaard: de meeste mensen die in het kolkende water worden ontdekt, worden binnen twintig minuten bereikt. Velen in minder dan tien minuten. Slechts een klein aantal verdrinken voordat er hulp arriveert – een grote verbetering ten opzichte van hoe het vroeger was. Praat met de mensen van Downstream en ze zullen met trots spreken over het nieuwe ziekenhuis aan de rand van het water en de vloot van reddingsboten die klaar staan voor gebruik en in een oogwenk de goed opgeleide en toegewijde zwemmers gecoördineert kunnen worden ingezet, die hun levens riskeren om slachtoffers te redden van de woeste stroming. Natuurlijk kost het veel, maar zo zeggen de Downstreamers, wat kunnen fatsoenlijke mensen nog meer doen.. dan te voorzien in alles wat nodig is, als er mensenlevens op het spel staan.
Oh, een paar mensen in Downstream hebben de vraag zo nu en dan gesteld, maar de meeste mensen tonen weinig interesse in wat er Upstream gebeurt. Het lijkt erop dat er zoveel te doen is om de mensen in de rivier te helpen, dat niemand tijd heeft om te controleren hoe al die lichamen daar aankomen.
Dat is nou eenmaal hoe het al een tijd gaat…
“When solving problems, dig at the roots instead of just hacking at the leaves”
Anthony J. D’angelo
